Vroeger was ik bang dat ik mezelf zou verliezen, maar dan ook letterlijk. Ik, als 7 jarige, was er van overtuigd dat je je lichaam best kon kwijt raken op een dag. Eng idee natuurlijk en totaal niet een leuke gedachte voor zo'n klein persoon, maar eigenlijk kan het best gebeuren.
Denk maar eens aan mensen die altijd zichzelf waren en nu op al hun vrienden lijken. Ze zijn, dan wel niet letterlijk, zichzelf verloren. Hun eens zo unieke karakter wordt door hun zelf onderdrukt om er "bij" te horen. Geen probleem, ik begrijp hoe fijn het is om het idee te hebben dat mensen je mogen. Maar wil je dat die mensen je mogen omdat je net zoals als hun doet?
Ik geloof niet dat mensen allemaal zo zijn, sommige zijn dan ook echt hun zelf. Het enige wat ik wil zeggen is dat het jammer is als mensen zichzelf niet vrij laten. Raak jezelf niet kwijt in de massa, vroeg of laat wordt je daar het meest gelukkig van.
Zoeken naar iets wat kwijt is, zal voor vele een verloren zaak lijken. Wat voor zin heeft het dan nog?? Waarom zou ik er nog voor willen vechten? Is het niet beter om te kunnen je zeggen: dat je het bent verloren maar je het toch probeerde terug te vinden dan dat je zegt ik verloor iets maar het maakt niet meer uit?
Het mooiste vind ik van iets kwijt raken als je wat je kwijt was weer terug vind. Herenigen met iets kleins wat onbedoeld toch belangrijk voor je was of met iets wat een grootte waarde heeft maakt het gevoel dat je het kwijt was weer goed.
Ik typ dit nu omdat ik 2 dingen weer terug heb gevonden, een dierbaar persoon en mijn armbandjes (:
